Жайлоодо — Yaylada

Ахмет Стамбулдан, ал Бишкекте мугалим болуп иштейт. Анын аялы Айзада Нарындан. Жайында алар Суусамырга, Айзаданын байкесинин жайлоосуна барышты. Жайлоодо боз үй, жылкылар жана койлор бар эле. Байкеси Төлөн аларды кымыз менен тосуп алды.

Эртеси күнү Төлөн байке Ахметке: — Жүрүңүз, ат минели! — деди. Ахмет мурун эч качан ат минген эмес. Ал бир аз коркту, бирок макул болду. Төлөн байке ага жоош боз атты алып келди. — Анын аты Тынчтык. Ал абдан акылдуу ат, — деди ал. — Эгер коркуп калсаңыз, тизгинди катуу тартпаңыз, — деди байке.

Ахмет атка араң минди. Адегенде Тынчтык жай басып жүрдү. Ахмет айланасына карап, жылмайды. Бир маалда ат кескин бурулуп, адырды көздөй чуркай баштады. — Токто! Токто! — деп кыйкырды Ахмет. Бирок ат токтогон жок. Ахмет көзүн жумуп, аттын жалын бекем кармады.

Бир аздан кийин Тынчтык өзү токтоду. Ахмет көзүн ачты. Ал бийик адырдын үстүндө экен. Ылдыйда бүт өрөөн көрүнүп турду. Анын жанында дасторкон жайылып турган эле. Дасторкондо торт, боорсок жана жемиштер бар эле. Таштын артынан Айзада жана балдар чыга келишти. — Туулган күнүң менен! — деп кыйкырышты алар.

Ахмет таң калды: ал өзүнүн туулган күнүн унутуп коюптур! Бир аздан кийин Төлөн байке да атчан келди. — Тынчтык бул жолду жакшы билет, — деди ал күлүп. — Биз аны кечээ бул жерге үч жолу алып келдик. — Рахмат, досум, — деди Ахмет атты сылап.

Ошол күндөн бери ал аттан коркпойт. Ар жайда ал жайлоого барып, Тынчтыкты минет.