Жаңы мектеп — Yeni Okul

Элиф он бир жашта. Анын атасы Бишкектеги бир түрк компаниясында иштейт. Ушул күздө Элиф кыргыз мектебине бара баштады. Биринчи күнү ал абдан толкунданды.

Класста жыйырма беш окуучу бар эле. Мугалим Элифти балдарга тааныштырды. — Бул Элиф, ал Түркиядан келди, — деди мугалим. Балдар ага кызыгуу менен карап калышты.

Элиф кыргызча бир аз гана сүйлөйт. Сабакта ал көп нерсени түшүнгөн жок. Тыныгууда ал жалгыз отурду.

Анан бир кыз анын жанына келди. — Салам! Менин атым Нурай. Жаныңа отурсам болобу? — деди ал. Элиф кубанып, баш ийкеди. Ошол күндөн баштап алар бир партада отура башташты. Нурай Элифке кыргыз сөздөрүн үйрөттү. Элиф болсо Нурайга түркчө сөздөрдү үйрөттү. Алар көп сөздөрдүн окшош экенин көрүштү: суу, көз, тил, баш.

Бир айдан кийин мугалим жаңылык айтты. — Жума күнү мектепте чоң майрам болот, — деди ал. — Ар бир окуучу кичинекей ыр окуйт. Элиф чочулап калды: ал кыргызча ырды кантип окуйт? — Кам жебе, мен сага жардам берем, — деди Нурай. Бир жума бою алар тыныгууда бирге машыгышты.

Жума күнү залда ата-энелер отурушту. Элиф сахнага чыгып, кыргызча ыр окуду. Ал бир дагы ката кетирген жок. Баары катуу кол чабышты.

Анан Нурай сахнага чыкты. Элиф таң калды: Нурай түркчө ыр окуп жатат! Нурай аны үйдө жашыруун жаттап алыптыр. Залда Элифтин апасы кубанычтан көзүнө жаш алды. Эки кыз сахнада кол кармашып турушту.

Ошондон бери алар эң жакын достор.