Унчукпаган коңшу — Sessiz Komşu

Хасан менен Фатма пенсияга чыккандан кийин Караколго көчүп келишти. Алар ал жактан кичинекей там сатып алышты. Тамдын жанында чоң бакча бар эле.

Коңшусу Сапар ата жалгыз жашачу. Ал бийик бойлуу, ак сакалдуу киши эле. Сапар ата аз сүйлөчү жана дээрлик күлчү эмес. Фатма ар дайым ага: — Саламатсызбы, ата! — дечү. Сапар ата болсо башын гана ийкечү. — Ал бизди жактырбаса керек, — деди Хасан бир күнү. — Жок, ал жөн гана унчукпаган адам, — деди Фатма.

Жайында Фатманын бакчасында өрүк бышты. Ал бир чака өрүк алып, коңшусунун эшигинин алдына койду. Эртеси чака бош турду, бирок эч ким эч нерсе айткан жок.

Күз өтүп, кыш келди. Бир түнү катуу кар жаады. Эртең менен Хасан эшикти ачып, таң калды. Короодо кар белге чейин жаап калган эле. Бирок эшиктен көчөгө чейин жол тазаланып калган эле. — Муну ким кылды? — деп сурады Хасан. Фатма да билген жок. Эки күндөн кийин дагы кар жаады. Эртеси жол кайра таза болуп турду.

Үчүнчү жолу Хасан эртең мененки саат алтыда терезеден карап турду. Караңгыда бир узун киши күрөк менен карды тазалап жатты. Бул Сапар ата экен! Хасан ысык чай куюп, сыртка чыкты. — Ата, сизге чоң рахмат! Үйгө кириңиз, чай ичели, — деди ал. Сапар ата бир аз ойлонуп, анан башын ийкеди.

Ашканада ал узак убакыт унчукпай отурду. Анан акырын: — Өрүгүңөр абдан таттуу экен, — деди. Фатма күлүп жиберди. Ошол күнү Сапар ата биринчи жолу жылмайды.

Азыр ал ар жекшембиде алардыкына чайга келет. Сөзү дагы эле аз, бирок жылмаюусу көп.