Тойго даярдык — Düğün Hazırlığı

Мурат Бишкекте беш жылдан бери жашайт. Анын эң жакын досу — Бакыт. Бир күнү Бакыт ага: — Мурат, мен үйлөнүп жатам! — деди. — Колуктумдун аты Айпери. Той ишемби күнү болот. Сен келесиңби? — Албетте келем! Мен жардам да берем, — деди Мурат.

Тойдон үч күн мурун Мурат Бакыттын ата-энесинин үйүнө барды. Үйдө туугандар абдан көп эле. Баары бир нерсе кылып жатышты. Эркектер короого чоң казан коюшту. Аялдар ашканада боорсок жасап жатышты. Мурат эмне кыларын билбей турду.

Ошондо Бакыттын чоң энеси аны чакырды. — Балам, бери кел. Сабиз туурай аласыңбы? — деди ал. Мурат бычак алып, сабиз туурай баштады. Сабиз абдан көп эле, ал эки саат бою туурады. Анын колу талып калды, бирок ал токтогон жок. Чоң эне аны карап, жылмайып турду.

Эртеси Мурат столдорду ташыды. Анан ал аялдар менен бирге боорсок жасоону үйрөндү. Анын биринчи боорсоктору күйүп, кап-кара болуп калды. Баары күлүштү, Мурат да күлдү. Бирок экинчи жолу боорсоктор алтындай сары болду.

Ишемби күнү чоң той болду. Залда үч жүз киши бар эле. Тамада микрофонду алып: — Эми сөздү Бакыттын түрк досуна беребиз! — деди. Мурат толкунданып, ордунан турду. Ал кыргызча кыска каалоо айтты. — Бакыт, Айпери! Бактылуу, ынтымактуу болгула! — деди ал. Зал катуу кол чапты.

Той бүткөндө, чоң эне Муратка жакындап келди. Анын колунда ак калпак бар эле. — Бул сага, балам. Сен үч күн бизге уулубуздай жардам бердиң, — деди ал. Ал калпакты Мураттын башына кийгизди. Мурат эмне дээрин билбей, чоң энени кучактады.

Азыр ал калпак Мураттын үйүндө, төрдө илинип турат.