Сабадагы кымыз — Tulumdaki Kımız

Ахмет Бишкекте түрк тилин окутат. Анын эң тырышчаак окуучусу — Нурбек деген бала. Жайдын башында Нурбек ага: — Агай, ата-энем сизди жайлоого чакырып жатат, — деди. Ахмет көптөн бери чыныгы жайлоону көргүсү келчү. Ошондуктан ал дароо макул болду.

Суусамырга жол беш саатка созулду. Машина ийри-буйру тоо жолу менен акырын жылды. Терезеден жашыл өрөөндөр, ак боз үйлөр жана көп жылкылар көрүндү. Нурбектин үй-бүлөсү аларды боз үйдүн жанында тосуп алды. Нурбектин чоң энеси Ахметти кучактап, маңдайынан өөп койду. — Келиңиз, балам, үйүңүзгө келдиңиз, — деди ал жылмайып.

Дасторконго нан, каймак, боорсок жана бал коюлду. Бирок эң башкысы — ак кесеге куюлган муздак кымыз эле. Ахмет кымызды биринчи жолу ичип көрдү. Анын даамы бир аз кычкылтым, бирок абдан сергиткич эле. — Жактыбы? — деп сурады чоң эне. — Абдан! — деди Ахмет жана экинчи кесени да бат эле ичип алды.

Кечинде чоң эне сабанын жанына отурду. Саба — бул тери идиш, анын ичинде кымыз даярдалат. Анын ичинде узун жыгач таяк турат, аны бишкек деп аташат. — Бишкек? Шаардын аты сыяктуубу? — деп сурады Ахмет таң калып. — Ооба, — деп күлдү Нурбек. — Кымыз бишкек менен бышылат. Чоң эне Ахметке бишкекти карматты. — Кымыз даамдуу болушу үчүн аны миң жолу бышуу керек, — деди ал. — Миң жолубу? — деди Ахмет. — Ооба, миң жолу. Санап туруңуз, жаңылбаңыз!

Ахмет санай баштады: бир, эки, үч... Адегенде баары оңой сезилди. Бирок жүзгө жеткенде анын колу талый баштады. Үч жүзгө жеткенде маңдайынан тер агып жатты. Нурбектин кичинекей карындаштары жанында отуруп, аны карап күлүп жатышты. Беш жүздөн кийин Ахмет санды бир аз чаташтырып алды. "Беш жүз он беш... же беш жүз элүү беле?" — деп ойлоду ал. Ал эч кимге айтпай, беш жүз элүүдөн уланта берди.

Акыры ал: — Миң! — деп кыйкырды да, бишкекти коё берди. Ошол замат кичинекей Айпери ордунан туруп: — Жок! Сиз тогуз жүз алтымыш беш жолу гана быштыңыз! — деди. Баары таң калып, кызды карашты. Көрсө, кыздар да анын артынан акырын санап отурушкан экен. Ахмет уялып, кайра бишкекти колуна алды. — Анда дагы отуз беш! — деди ал. Бул жолу аны бүт үй-бүлө чогуу санады: — Бир, эки, үч...

Эртеси эртең менен Ахмет кетерде чоң эне ага кичинекей бөтөлкө кымыз берди. — Бул сиз бышкан кымыз, — деди ал. — Миң жолу, туура санап. Бишкекке кайтып келгенде Ахмет кымызды досторуна ичирди. Алар: "Мындай даамдуу кымызды эч качан ичкен эмеспиз!" — дешти. Ахмет жылмайып: — Анткени анын сыры — акыркы отуз беш жолуда, — деди.