Ысык-Көлдөгү жай — Issık-Göl'de Bir Yaz

Былтыр жайында Кемал менен Айше кызы Элифти алып, Ысык-Көлгө барышты. Алар Чолпон-Атадагы кичинекей конок үйдө он күн жашашты. Элиф тогуз жашта, ал Бишкекте окуйт, бирок кыргызча бир аз гана билет. Биринчи эле күнү ал эртең менен эрте ойгонуп, көлдүн жээгине чуркады. Суу тунук жана көк эле, ал эми алыстагы тоолордун чокуларында кар жатты.

Жээкте кайыктын жанында бир карыя отуруп, тор оңдоп жатты. Анын сакалы ак, башында ак калпак бар эле. — Саламатсызбы! — деди Элиф уялып. — Салам, кызым! Атың ким? — деп сурады карыя. — Элиф. Мен Түркиядан келдим. Сиздин атыңыз ким? — Мени Токтогул ата деп чакыр, — деди ал жылмайып.

Ошол күндөн баштап Элиф ар күнү эртең менен жээкке барчу болду. Токтогул ата ага тоолордун аттарын үйрөттү: Күнгөй Ала-Тоо, Тескей Ала-Тоо. Ал ага балыктын, толкундун, шамалдын кыргызча аттарын айтып берди. Элиф болсо ага ар күнү бир түркчө сөз үйрөттү. "Deniz", "güneş", "teşekkür ederim" — карыя ар бир сөздү бир нече жолу кайталачу. Анын айтылышы күлкүлүү болгондуктан, Элиф күлүп жиберчү. Бирок карыя таарынчу эмес, ал да кошо күлчү.

Бир күнү Элиф: — Ата, Ысык-Көл деңизби же көлбү? — деп сурады. — Көл, кызым, бирок деңиздей чоң, — деди карыя. — Анын суусу эмне үчүн кышында тоңбойт? — Анткени анын жүрөгү жылуу, — деп жооп берди Токтогул ата. Элиф бул жоопту абдан жактырды жана аны апасына да айтып берди.

Акыркы күнү Элиф жээкке кайгылуу барды. Ал карыяга: — Эртең биз Бишкекке кетебиз, — деди. Токтогул ата үндөгөн жок, кайыгынан кичинекей бир нерсе алып чыкты. Бул жыгачтан жасалган кичинекей кайык эле. Анын капталына "ЭЛИФ" деп оюп жазылган экен. — Муну мен түндө жасадым, — деди карыя. Анан ал Элифтин көзүнө карап, таза түркчө: — Seneye seni bekliyorum, kızım, — деди. Элиф таң калып калды, анткени ал мындай сүйлөмдү ага эч качан үйрөткөн эмес. — Сиз муну кайдан билесиз? — деп сурады ал. Карыя күлүп, чөнтөгүнөн эски телефонун чыгарды. — Менин неберем Бишкекте түрк тилин окуйт, — деди ал. — Мен ага ар кечинде телефон чалып, бир жаңы сүйлөм үйрөнүп жүрдүм. — Сен мага сөз үйрөттүң, мен болсо сүйлөм үйрөндүм.

Бишкекке кайтып келгенден кийин Элиф кыргыз тилин көбүрөөк үйрөнө баштады. Ал ар күнү бир жаңы кыргызча сүйлөмдү дептерине жазып жүрөт. Анткени кийинки жайда ал Токтогул атага узун бир окуяны кыргызча айтып бергиси келет. Кичинекей жыгач кайык азыр анын столунун үстүндө турат. Ал аны карап, ар дайым көлдүн жылуу жүрөгүн эстейт.