Айылдагы той — Köyde Düğün

Эмре Бишкектеги бир курулуш компаниясында инженер болуп иштейт. Анын кесиптеши жана жакын досу Улан жайында үйлөнмөк болду. Той Уландын туулган айылында, Нарын облусунун Ат-Башы районунда өтмөк. — Сен келбесең, той болбойт, — деди Улан чакыруу кагазын берип жатып.

Айылга жетүү үчүн Эмре Бишкектен таң эрте чыгып, тогуз саат жол жүрдү. Ал жеткенде айылдын четинде эле машиналар тизилип турган экен. Уландын үйүнүн короосуна эки чоң боз үй тигилип, дасторкондор жайылыптыр. Аялдар казандардын жанында бүтүн күн бою тамак бышырып жатышкан. Эмрени көргөн Улан чуркап келип: — Келдиңби, досум! Эми той баштала берсе болот, — деп күлдү.

Кечке жуук келинди алып келишти. Ал ак көйнөк кийип, башына ак жоолук салган эле. Аны үйгө киргизип жатканда, энелер анын башынан момпосуй жана таттуу токочтор чачышты. Бул салтты чачыла дешет экен. Балдар жерге түшкөн момпосуйларды талашып терип жатышты. Эмре бир момпосуйду кармап алды да, аны жанындагы кичинекей кызга берди. Кыз уялып ыраазычылык билдирди да, качып кетти.

Андан кийин бардыгы айылдагы той залга жөнөштү. Залда жүздөн ашык конок бар эле. Тамада — Уландын таякеси Бектур аке — микрофонду колуна алып, конокторду бирден сөзгө чакыра баштады. Эмре муну мурунтан эле билчү. Ошондуктан ал бир жума бою кыргызча куттуктоо сөзүн жаттап жүргөн. Сөздү ага кесиптеши Айгерим жазып берген, Эмре болсо ар кечинде аны күзгүнүн алдында кайталаган. Анын ичинде атүгүл бир макал да бар эле.

— Эми сөздү алыстан, Түркиядан келген досубуз Эмреге беребиз! — деп жарыялады Бектур аке. Залдагылар кол чаап жиберишти. Эмре ордунан туруп, микрофонду алды. Ал жүздөгөн көздүн өзүнө бурулганын сезди. Ал оозун ачты... бирок башында бир да сөз калбаптыр. Бир жума бою жаттаган сөздөрдүн баары учуп кеткендей болду. Ал чөнтөгүндөгү кагазды эстеди, бирок аны жүздөгөн адамдын көзүнчө чыгарып окугусу келген жок. Зал тынчып калды. Акыры Эмре терең дем алып, жөнөкөй сөздөр менен сүйлөй баштады. — Мен кыргызча жакшы билбейм, — деди ал. — Бир жума бою сөз жаттадым, бирок азыр баарын унутуп калдым. Залдагылар жылуу күлүп жиберишти. — Бирок бир нерсени билем: Улан мага бир тууганымдай болуп калды. — Мен бул жерде жат эмесмин, мен үйдөмүн. — Улан, келин, бактылуу болгула! — деп сөзүн бүтүрдү ал. Залдагылар ордуларынан туруп кол чабышты.

Той бүтөрдө Уландын чоң энеси Эмренин жанына келди. Ал колундагы көк баркыт чапанды Эмренин ийнине жапты. — Балам, жаттап алган сөз кулакка жетет, ал эми жүрөктөн чыккан сөз жүрөккө жетет, — деди ал. — Бүгүн сен эң жакшы сөздү айттың. Эмре толкунданып, эмне дээрин билбей, ага башын ийди.

Түн ортосунда Эмре конок үйгө келип, костюмун чечти. Чөнтөгүнөн бүктөлгөн кагаз түшүп кетти. Ал аны жерден алып ачты да, каткырып күлүп жиберди. Бул анын куттуктоо сөзү эмес эле. Бул жолго чыгардан мурун дүкөндөн алуу керек болгон нерселердин тизмеси эле: "Суу, нан, сагыз, фонарь үчүн батарейка". "Эгер залда ушул кагазды чыгарып окуй баштасам, эмне болмок?" — деп элестетип, ал дагы бир жолу күлдү. Чыныгы куттуктоо сөзү болсо Бишкектеги үйүндө, столдун үстүндө калыптыр. Азыр көк чапан Эмренин шкафында илинип турат, ал эми ошол тизме — рамкага салынып, анын столунун үстүндө.