Gece Yarısı Eczane — Аптека в полночь

Svetlana beş yaşındaki oğlu Mişa ile Antalya'da yaşıyor. Kocası Mehmet bu hafta iş için Ankara'da.

Bir gece saat on birde Mişa ağlayarak uyandı. Svetlana oğlunun alnına dokundu, alnı ateş gibi sıcaktı. Termometre tam otuz dokuz derece gösteriyordu. Hemen ilaç dolabını açtı, ama ateş şurubu bitmişti. — Şimdi ne yapacağım? dedi Svetlana korkarak.

Mişa'yı battaniyeye sardı ve köşedeki eczaneye koştu. Eczanenin ışıkları kapalıydı, kapı da kilitliydi. Kapının camında küçük bir kâğıt vardı: "Nöbetçi Eczane". Kâğıtta bir eczane adı ve bir adres yazıyordu. Svetlana "nöbetçi" sözünü ilk kez görüyordu ve anlamadı.

Tam o sırada önünde bir taksi durdu. — Hayırdır abla, çocuk mu hasta? diye sordu şoför. Svetlana kâğıdı gösterdi ve "Nöbetçi ne demek?" diye sordu. — Her gece bir eczane sabaha kadar açık kalır, dedi şoför. — Bu gece bu eczane nöbetçi, hadi ben sizi götüreyim.

On dakika sonra Gül Eczanesi'nin önündeydiler. Genç bir eczacı Mişa'nın yaşını ve kilosunu sordu. Sonra Svetlana'ya bir şişe ateş şurubu verdi. — Her altı saatte bir beş mililitre verin, dedi eczacı. — Ateş sabaha kadar düşmezse hastanenin acil servisine gidin. Taksici onları eve kadar götürdü ve para almadı. — Geçmiş olsun, benim de iki çocuğum var, dedi gülümseyerek.

Svetlana bütün gece oğlunun yanında oturdu. Sabaha karşı ateş otuz yedi buçuğa düştü. Mişa rahat rahat uyurken Svetlana da biraz uyudu.

Sabah kapı çaldı, kapıda üst kattaki komşusu Ayşe Hanım vardı. — Gece ağlama sesi duydum, bir şey mi oldu? dedi. Svetlana her şeyi anlattı, Ayşe Hanım da başını salladı. — Neden beni aramadın? Ben çocuk doktoruyum! dedi. Svetlana çok şaşırdı, çünkü asansörde hep sadece "Merhaba" diyorlardı. Ayşe Hanım Mişa'ya baktı: — Sadece grip, üç günde geçer.

O gün Svetlana telefonuna küçük bir not yazdı. "Gece: nöbetçi eczane, acil durumda 112, doktor Ayşe Hanım – üst kat."