İkinci Deneme — Вторая попытка

Irina kırk iki yaşında ve on yıldır Antalya'da yaşıyor. Rusya'da hiç araba kullanmadı, çünkü Moskova'da metro vardı. Ama Antalya'da otobüsler seyrek geçiyor ve yollar uzun. Bu yüzden bu yıl ehliyet almaya karar verdi.

Sürücü kursundaki direksiyon hocasının adı Ramazan Bey'di. Ramazan Bey altmış yaşında, sakin ve çok sabırlı bir adamdı. Arabada her zaman aynı sözü söylerdi: “Acele yok, abla.” İlk derste Irina'nın elleri titriyordu. Direksiyonu çok sıkı tutuyor, aynalara hiç bakmıyordu. — Direksiyon kaçmaz, abla, dedi Ramazan Bey gülerek.

Irina her hafta üç gün ders aldı. Akşamları mutfakta trafik işaretlerini çalışıyordu. Onun için en zor şey geri park etmekti. Arabayı iki direğin arasına bir türlü sokamıyordu.

Sınav günü sabah erkenden kalktı ve hiç kahvaltı yapmadı. Sınav alanında ciddi bir sınav görevlisi bekliyordu. Irina yolda iyi sürdü, ama park sırasında bir direğe çarptı. Görevli başını salladı: “Maalesef bu sefer olmadı.” Irina o akşam evde çok ağladı.

Ertesi gün Ramazan Bey onu aradı. — Üzülme abla, ben de ehliyetimi ikinci denemede aldım, dedi. — Bir ay sonra yeniden gireceğiz, ama önce park çalışacağız. O ay Irina her gün park çalıştı, bazen gece bile. Kocası Kemal de bahçeye iki kova koyarak ona yardım etti.

İkinci sınav günü hava çok sıcaktı. Bu sefer arabaya çok genç bir görevli bindi. Elindeki kâğıt titriyordu ve alnı terliyordu. — Bugün benim ilk günüm, dedi utanarak. Irina birden güldü ve ona su şişesini uzattı. — Acele yok, hocam, dedi. Sakin olun. Sonra kemerini taktı, aynalarına baktı ve yavaşça yola çıktı. Park sırasında bu sefer hiçbir direğe dokunmadı. Görevli kâğıdına bir şey yazdı ve ilk kez gülümsedi. — Tebrikler, geçtiniz! dedi.

Akşam Irina, Ramazan Bey'e kocaman bir tepsi börek götürdü. Ona genç görevliyi anlattı, Ramazan Bey de kahkaha attı. — O benim oğlum Burak! Dün gece heyecandan hiç uyumadı. — Demek bu sefer sen onun hocası oldun, abla!