Yanlış Otobüs — Не тот автобус

Natalya Moskovalı ve üç yıldır İstanbul'da çalışıyor. Cumartesi sabahı Dolmabahçe Sarayı'na gitmek istedi. Durağa bir otobüs geldi, Natalya acele ederek bindi. Kulaklığını taktı ve müzik dinleyerek pencereden denize baktı.

Yarım saat sonra Natalya etrafına baktı ve şaşırdı. Saray yoktu, büyük binalar da yoktu, her yer yeşildi. Yanında yaşlı bir teyze oturuyordu, elinde bir file vardı. — Affedersiniz, bu otobüs Beşiktaş'a gidiyor mu? diye sordu Natalya. Teyze gülümsedi: — Hayır kızım, bu otobüs Sarıyer'e gidiyor. Natalya çok üzüldü, çünkü bütün günü planlamıştı.

— Üzülme, ben de Sarıyer'de ineceğim, dedi teyze. — Benim adım Nermin, sen buraya ilk kez mi geliyorsun? — Evet, ilk kez geliyorum, dedi Natalya utanarak. — O zaman benimle gel, sana güzel bir yer göstereceğim.

Otobüsten indiler ve deniz kenarında yavaş yavaş yürüdüler. Nermin Hanım her balıkçıyı, her simitçiyi tanıyordu. Küçük bir kafede oturdular, çay ve su böreği söylediler. Nermin Hanım kırk yıldır Sarıyer'de yaşıyormuş. Kocası balıkçıymış, ama beş yıl önce ölmüş. Çocukları başka şehirlerde, bu yüzden cumartesileri genellikle yalnızmış.

Sonra Nermin Hanım çantasından eski bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta genç bir kadın ve büyük bir semaver vardı. — Bu benim annem, o çok yıl önce Kazan'dan gelmiş, dedi. Sonra yavaşça Rusça «Kalinka» şarkısını söylemeye başladı. Natalya çok şaşırdı ve onunla birlikte söyledi. Kafedeki insanlar onları alkışladı, garson da bir çay daha getirdi.

Akşamüstü Nermin Hanım onu vapur iskelesine kadar götürdü. — Bak kızım, yanlış otobüs bazen insanı doğru yere götürür, dedi. Natalya vapurda denize bakarak bu güzel günü düşündü. Sarayı göremedi, ama yeni bir arkadaş buldu. Telefonunda yeni bir numara vardı: "Nermin teyze, Sarıyer".

Bir hafta sonra Natalya yine aynı durakta bekliyordu. Bu sefer Sarıyer otobüsüne bilerek bindi. Çantasında Nermin teyze için bir kutu Rus çikolatası vardı.