İş Görüşmesi — Собеседование

Marina, Bursa'da yaşayan otuz dört yaşında bir Rus mühendistir. Altı yıl önce Türk eşiyle birlikte Moskova'dan buraya taşınmıştı. Türkçeyi kurslarda ve komşularıyla konuşarak öğrenmişti. Ama şimdiye kadar hiç Türkçe bir iş görüşmesine girmemişti.

Bir sabah telefonuna uzun zamandır beklediği e-posta geldi. Büyük bir otomotiv şirketi onu salı günü görüşmeye çağırıyordu. Marina e-postayı okuyunca hem sevindi hem de çok heyecanlandı. O akşam, sorulacak soruların cevaplarını aynanın karşısında yüksek sesle çalıştı. Eşi Kerem onu dinledikten sonra gülümseyerek başını salladı. — Merak etme, Türkçen benim Rusçamdan çok daha iyi, dedi.

Salı sabahı Marina şirkete yarım saat erken gitti. Bekleme salonunda otururken elleri biraz titriyordu. Sonunda genç bir kadın gelip onu toplantı odasına götürdü. Odada iki kişi vardı: insan kaynakları müdürü Selin Hanım ve sessiz, yaşlı bir bey. Yaşlı bey kendini tanıtmadı, sadece not defterine bir şeyler yazıyordu.

İlk sorular kolaydı ve Marina rahatça cevap verdi. Üniversitede okuduğu bölümü ve Moskova'da yaptığı projeleri anlattı. Sonra Selin Hanım dosyasına bakarak önemli bir soru sordu. — Son çalıştığınız şirketten neden ayrıldınız, Marina Hanım? Marina derin bir nefes aldı ve hazırladığı cevabı söylemeye başladı. — Önceki işimden kovuldum, çünkü daha büyük bir şirkette çalışmak istiyordum.

Odada birden garip bir sessizlik oldu. Selin Hanım kaşlarını kaldırdı, yaşlı bey de kalemini masaya bıraktı. Marina söylediği cümleyi kafasında tekrarlayınca hatasını hemen anladı. Aslında işinden kendi isteğiyle ayrılmıştı, ama yanlış kelimeyi kullanmıştı. Yüzü kızardı, ama ağlamak yerine gülmeye karar verdi. — Özür dilerim, kovulmadım, kendim ayrıldım, dedi gülerek. — Bu iki kelimeyi heyecanlanınca hep karıştırıyorum. Sonra kısa bir süre düşündü ve şunu ekledi: — Ama iyi bir mühendis bir hata gördüğünde onu saklamaz, hemen düzeltir. — Ben de makinelerde bulduğum hataları her zaman böyle düzeltirim.

Selin Hanım güldü, yaşlı bey de ilk kez gülümsedi. Görüşmenin geri kalanı çok daha rahat ve sıcak geçti. Görüşme bitmeden yaşlı bey ilk defa Marina'ya döndü. Ona kusursuz bir Rusçayla, hata yapmanın hiç önemli olmadığını söyledi. Marina şaşkınlıktan bir an ne diyeceğini bilemedi. Meğer bu sessiz adam şirketin genel müdürüymüş. Gençliğinde Kazan'da okumuş ve Rusçayı orada öğrenmiş.

Bir hafta sonra Marina'nın telefonu çaldı. Arayan Selin Hanım'dı ve iyi haberler veriyordu. — Tebrikler Marina Hanım, işe alındınız, dedi neşeyle. — Haluk Bey, hatanızı düzeltme şeklinizin çok hoşuna gittiğini söyledi. O akşam Marina, Kerem'e bu görüşmeden öğrendiği şeyi anlattı. — Bazen bir hata, en iyi cevaptan daha çok işe yarıyor, dedi gülerek.